سارای خبر _در تاریخ دفاع مقدس، خون شهیدان بر روی خاک وطن، رنگی جز قرمز نداشت. اما امروز، وقتی به شهر مسجدسلیمان نگاه میکنیم، پرسشی تکاندهنده در ذهن شکل میگیرد: آیا نام تمام شهدای وطن در خیابانها و میدانهای شهر ما به یک اندازه میدرخشد؟
داستان «مگردیچ طوماسیان»، روایت مردی است که در محله «نمره چهل» مسجدسلیمان، در کنار همبازیهای مسلمانش بزرگ شد و با قلبی سرشار از ایمان و وطنپرستی، از تحصیل دست کشید تا در جبهه سومار، بهای آزادی این خاک را بپردازد. مگردیچ، جوانی بود که تئاتر مینوشت، هنر میدوخت و در اوج تدین، راه شهادت را برگزید. اما تلخی ماجرا آنجاست که امروز، پیکر این شهید در قبرستانی متروکه در اهواز، بدون زائری به سر میبرد و نامش در شهر خاطراتش، هیچ نشانی ندارد.
اینکه یک شهید ارمنی تبار در غربتِ یک قبرستان متروکه رها شود و در شهر زادگاهش هیچ معبری به نام او نباشد، زنگ خطری برای ماست. آیا تفاوت در تبار و دین، باید مانع از آن شود که حق یک شهید ادا شود؟ یا اینکه ما در گرامیداشت ایثارگران، دچار «گزینش» شدهایم؟
این گزارش، نه یک خبر ساده، بلکه یک «مطالبه» است. مطالبهای از سوی وجدانهای بیدار شهر مسجدسلیمان از فرمانداری، شورای شهر و بنیاد شهدا.
به جایگاه مسئولین این شهرستان فراخوان میکنیم تا با نامگذاری یک خیابان یا میدان در محله «نمره چهل» به نام شهید مگردیچ طوماسیان، ثابت کنند که در این خاک، ایثار و شهادت هیچ تفاوتی با تبار و دین ندارد.
وقت آن است که ثابت کنیم «وطن» برای همه یکسان است و شهید، فارغ از هر تفاوتی، تنها یک نام دارد: «عشق به ایران
