سارای خبر _ از اعتماد و فرصت همکاری تا دلخوریهای پنهان :وقتی نام “استعفا” در فضای مجازی پیچید و ابهامات پیرامون رئیس دفتر ارتباطات مردمی دکتر رضا جباری بالا گرفت این سوال به ذهن متبادر میشود که آیا یکی از چهرههای فعال سیاسی و اجتماعی مسجدسلیمان ، مسیر همکاری با نماینده مجلس را ترک کرده است؟
سارا ارزانی بیرگانی _در حالی که هنوز آثار انتصاب علیرضا احمدپور به عنوان رئیس دفتر ارتباطات مردمی دکتر رضا جباری، نماینده شهرستانهای مسجدسلیمان، لالی، هفتکل و اندیکا در مجلس شورای اسلامی بهطور کامل خشک نشده بود، موجی از شنیدهها و گمانهزنیها درباره احتمال جدایی وی از این مسئولیت شکل گرفته است.
احمدپور که در سوم مردادماه سال جاری با حکمی رسمی در مسجدسلیمان منصوب شد، تنها یک ماه است که سکان هدایت این دفتر را بر عهده دارد. وی که از چهرههای شناختهشده و فعال در عرصههای سیاسی و اجتماعی منطقه به شمار میرود و سابقه عضویت در شورای اسلامی شهر مسجدسلیمان را در کارنامه دارد، همواره به دلیل تعاملات گسترده با مردم مورد توجه بوده است.
اما اکنون، انتشار متنی در فضای مجازی که به علیرضا احمدپور منتسب است، گمانهزنیها را به واقعیت نزدیکتر کرده است. در این متن، لحنی متفاوت از یک استعفای اداری ساده دیده میشود؛ لحنی که از «عدم تناسب میان تلاشها و قدردانی» و «بهBانی نادیده گرفته شدن دغدغهها» سخن میگوید.
رسانه «سارای خبر» در حالی این گزارش را منتشر میکند که صحت یا سقم این استعفا نامه را تأیید یا تکذیب نمینماید، اما متن این نامه احتمالی را که در فضای مجازی دست به دست میچرخد، برای شفافیت بیشتر در ادامه این گزارش قرار میدهد.
متن نامه منتسب به سید علیرضا احمدپور:
«جناب دکتررضاجباری نماینده محترم شهرستان مسجدسلیمان بزرگ»
باسلام ودعای خیر
احتراما، ضمن تقدیر و تشکر از اعتماد و فرصت همکاری که در طول این مدت یکماه نصیب اینجانب گردید، به استحضار میرساند پس از تأملی طولانی و بررسی جوانب مختلف، تصمیم به استعفا از مسئولیت خود گرفتهام.
بیتردید، پذیرش چنین تصمیمی برای اینجانب ساده نبوده است؛ چراکه در تمام مدت همکاری، تلاش کردم مسئولیتهای محوله را نه صرفاً به عنوان یک وظیفه اداری، بلکه با احساس تعهد، دلسوزی و مسئولیتپذیری به زادگاهم و ایل تبارم دنبال کنم و در حد توان، منافع و مصالح مجموعه را بر ملاحظات شخصی مقدم بدارم.
با این وجود، در گذر زمان به این باور رسیدم که میان میزان مسئولیت، تلاش و انتظاری که از یک فرد وجود دارد و میزان اعتماد، حمایت و قدردانی از آن تلاشها، همواره تناسب شایستهای برقرار نیست. گاهی آنچه با صرف وقت، انرژی و دغدغه فراوان به دست میآید، به سادگی نادیده گرفته میشود و گاه سکوت و تحمل، به جای آنکه نشانه تعهد تلقی شود، به امری بدیهی و وظیفهای همیشگی تبدیل میگردد.
شاید مهمترین دلیل این تصمیم نیز همین باشد؛ اینکه ادامه یک همکاری، زمانی ارزشمند است که در کنار مسئولیتپذیری، احترام متقابل، اعتماد، دیدهشدن تلاشها و احساس تعلق نیز وجود داشته باشد. هنگامی که این تعادل به تدریج از میان میرود، ادامه مسیر، هرچند از سر تعهد و دلبستگی، دیگر نمیتواند همان کیفیت و معنای گذشته را داشته باشد.
اینجانب همواره تلاش کردم گلایهها را به حساب شرایط بگذارم، کاستیها را نادیده بگیرم و با امید به اصلاح امور، مسیر را ادامه دهم؛ اما گمان میکنم تحمل و سکوت، زمانی ارزشمند است که نتیجهای در پی داشته باشد و استمرار آن، نباید به بهای نادیده گرفتن شأن و آرامش فرد تمام شود.
از این رو، با وجود احترام عمیقی که برای جنابعالی و مجموعه قائلم، ادامه همکاری را در شرایط فعلی به مصلحت حرفهای و شخصی خود نمیدانم و استعفای خو视为-ه تقدیم میدارم.
در پایان، لازم میدانم تأکید کنم که این تصمیم نه از سر بیتفاوتی، بلکه حاصل مجموعهای از تجربهها، تأملات و دلخوریهایی است که در طول زمان شکل گرفته و نهایتاً مرا به این نتیجه رسانده است که گاهی حفظ حرمت یک رابطه و ارزش نهادن به ساعت های کار شبانه روزی ، در پذیرفتن پایان آن است، نه در اصرار بر ادامه مسیری که دیگر متقابل و رضایتبخش نیست.
با این حال، برای جنابعالی و مجموعه محترم، صمیمانه آرزوی توفیق، سربلندی و موفقیت دارم و امیدوارم تلاشهایی که در این مدت انجام دادهام، فارغ از هر قضاوتی، با گذشت زمان ارزش واقعی خود را نشان دهد.
با احترام
سیدعلیرضا احمدپور/۱۴۰۵/۶/۱۰»
