سارای خبر _چهل و چهار سال پیش، نوجوانی چهاردهساله با قلبی لبریز از ایمان، راهی جبهههای خونین دفاع مقدس شد و در بهمنماه سال ۶۱، در عملیات «والفجر مقدماتی» به شهادت رسید. امروز، شهر مسجدسلیمان با بغضی در گلو و افتخاری در سینه، پذیرای بازگشت پیکر مطهر شهید حسین حوریان بود؛ سربازی که پس از چهار دهه غربت در خاکهای تفتیده، شناسایی شد تا یک بار دیگر عطر ایثار را در کوچههای زادگاهش بپراکند.
در مسیر بازگشت به قلب شهر، وقتی از بلوار منطقه نفتک میگذشتم، چشمم به عکسهای شهدای جاویدالاثر افتاد. نگاهی به چهرهها انداختم و متوجه شدم عکس شهید حوریان هم همانجاست؛ در میان دیگر رفقای آسمانیاش. اما امروز، حسی متفاوت در رگهای شهر جاری بود. شهید حوریان دیگر «جاویدالاثر» نبود؛ او حالا «جاویدنام» شده بود؛ نامش احراز شده بود و پیکرش برای آخرین بار به آغوش شهری میآمد که هرگز فراموشش نکرده بود.
کاروان حامل پیکر شهید، در حالی که جمعیت انبوه مردم مسجدسلیمان، خانوادههای معظم شهدا و ایثارگران دوشادوش یکدیگر شده بودند، از میدان دانشگاه به راه افتاد. در هر قدم از این مسیر تا میدان بانک ملی و سپس میدان مقاومت، صدای تکبیرها و گریههایی که از سر شوق بود، فضای شهر را پر کرده بود. حضور دکتر رضا جباری، نماینده مجلس، فرماندار، مدیران دستگاههای اجرایی و فرماندهان نظامی، در کنار مردم، این تشییع را به یک «تجدید میثاق جمعی» با آرمانهای انقلاب تبدیل کرده بود.
بازگشت شهید حوریان، تنها یک مراسم تدفین نبود؛ بلکه پاسخ حماسی مردم به چهار دهه چشمانتظاری بود. نوجوانی که در بهار زندگی، راهی جبهه شد، اکنون به عنوان نمادی از ایستادگی، به شهرش بازگشته بود تا یادآوری کند که سربازان وطن هرگز نمیمیرند، تنها جایشان تغییر میکند.
نقطه اوج این سفر آسمانی، صبح امروز (پنجشنبه) در گلزار شهدای چهاربیشه بود. در حالی که خورشید بر یادگاران دفاع مقدس میتابید، پیکر مطهر شهید در حضور آیتالله موسویفرد، نماینده ولیفقیه در استان خوزستان و اقشار مختلف مردم، در کنار همرزمانش به خاک سپرده شد.
آیتالله موسویفرد در این مراسم، بازگشت پیکر شهید حوریان را نمادی از تداوم راه مقاومت دانست و تأکید کرد که شناسایی این پیکرها، فرصتی است تا فرهنگ ایثار را در رگهای نسل جدید جاری کنیم.
حالا شهید حسین حوریان در آرامگاه ابدیاش در چهاربیشه آرام گرفته است، اما نام او از این پس بر روی تابلوی شهدای نفتک، دیگر به عنوان یک «جاویدالاثر » نمیدرخشد، بلکه به عنوان سربازی که پس از ۴۴ سال، وعده دیدار با شهرش را عملی کرد، در قلب تاریخ مسجدسلیمان جاودانه شده است.او حالا یک جاوید نام است ،جاوید نامی که عشق به میهن را چون خونی د رگهای ما تزریق میکند.
